ՀՐԱԺԵՇՏ ՀՈՐՍ

Ձյունախառն անձրև ու քամի է պաղ,
Անտեր թախիծ է թաղման մեղեդու:
Իմ ընկերների ուսերի վրա
Հայրս գնում է ի հավերժություն:

Էհ, բարով գնաս, իմ հոգնած ծերուկ,
Քո խեղճ կյանքը քեզ շատ էր չարչարել,
Բայց պառավներ կան սգո թափորում,
Որ լա՛վ են հիշում օրերդ ջահել…

Մի քիչ գինեպաշտ, մի քիչ կնասեր՝
Շռայլ էիր, բայց և` բարի անուն,
Ու չեմ կարծում, թե դատավորը սև
Անունդ գտնի մեղաց մատյանում: Շարունակել կարդալ “ՀՐԱԺԵՇՏ ՀՈՐՍ”

Advertisements

ԱՆՁՐԵՎԻՑ ՀԵՏՈ

Շեկ ցոլանքները հանգան,
Անձրևի ձայնն է լռում։
Փչակներում ամպրոպի
Արձագանքն է մարմրում։

Եվ ճյուղերով բքահար,
Արմատներով հոգնամած,
Հևո՜ւմ էին մշուշում
Կաղնիները ծանր ու թաց։ Շարունակել կարդալ “ԱՆՁՐԵՎԻՑ ՀԵՏՈ”

ԲԱՆԱՍՏԵՂԾՆԵՐԸ

Մենք փոքրի՜կ, փոքրիկ թագավորներ ենք
Մեր փոքրի՜կ, փոքրիկ տիրություններով։
Եվ դրոշները մեր արքայական
Ծփում են բոլոր քամիների մեջ,
Եվ նժույգները մեր արքայական
Վրնջում են խուլ
Դարպասների դեմ Անհայտ աշխարհի,
Եվ նիզակներից մեր արքայական
Աստղերի դեղին արյունն է ծորում։

Գահե՜ր ենք տիրում,
Զորքե՜ր ենք ցրում,
Տիրակալներ ենք վերցնում գերի,
Ու հանուն այդ մեծ հաղթանակների‘
Խնջույք ենք սարքում աստղերի գինով
Անհայտ աշխարհի ճանապարհներին։ Շարունակել կարդալ “ԲԱՆԱՍՏԵՂԾՆԵՐԸ”

ԵՐԳ ՊԱՏԱՆՈՒԹՅԱՆ

Անտառավերջի կաղնիների տակ
Մենք բաժանվեցինք։
Եվ նա՝ արարված
Ամպրոպի լույսից, մեղրի բուրմունքից
Ու մթնշաղից,
Մնաց հավիտյան այն հովիտներում,
Որպես կաղնուտում նվագող քամի
Եվ լեռնաձիու

Խոնավ աչքերում շողացող թախիծ։
Նա մնաց որպես
Հավիտենական ձայնը ջրվեժի-
Անդունդների մեջ
Անվախճանորեն հնչող արձագանք,
Եվ ձորերն ի վար, հովիտներն ի վար
Ահա խենթորեն
Ծաղկաթերթեր է թափում կապուտակ։

Շարունակել կարդալ “ԵՐԳ ՊԱՏԱՆՈՒԹՅԱՆ”

Գիրք՝ ապրելու ժամանակների

vogekanch

«Կյանքս չի փոխվել իմ ծննդյան օրից: Ես աճել, զորացել եմ անթիվ հազարամյակների ընթացքում»:

Ջեկ Լոնդոնի այս իմաստությունն է իր «Ոգեկանչը» գրքի բնաբան ընտրել Իգնատ Մամյանը: Մարդը ծնվում է ինչ-որ թվականի, բայց նրա ոգին ծննդյան թվական չունի: Այն գալիս է անհիշելի ժամանակներից, գալիս է ամեն ինչ տեսած, ամեն վերելք ու վայրէջք ապրած, գալիս է երջանիկ ու ապաբախտ, հաղթանակած ու պարտված, այդ ամենի մեջ մշտական երիտասարդություն նվաճած, գալիս է «խաչակիր անցյալով» ու ապագայի երազանքներով: Եվ նա, այդ ոգին, այդ աննկուն ուղևորը, առաջինը ճանաչում է իրեն անցյալում, հետո միայն ներկայում:

Շարունակել կարդալ “Գիրք՝ ապրելու ժամանակների”

ՃԱՆԱՊԱՐՀԸ ՏԱՆՈՒՄ ԷՐ ԴԵՊԻ ՄԱՀ

Դարեր անցան, ու այդպես էլ չհասկացանք, որ հայրենիքի սեր կոչվածը կեղծ և սխալ արտահայտություն է: Սիրում են կնոջը, երեխային, մերձավորին: Հայրենիքը հեռու կամ մոտ որևէ մեկը չէ, որին սիրես կամ չսիրես: Մի՞թե հնարավոր է սիրել օդը, որ շնչում ենք, ջուրը, որ խմում ենք, արևի տաք լույսը, որի ներքո հարատևում է մարդկային գոյությունը: Դրանք կենսական և բացարձակ անհրաժեշտություններ են, առանց այդ ամենի բացառվում է կյանքը՝ ոչ միայն տխուր կամ ուրախ, այլև ընդհանրապես: Եվ իր ազգի արյունն ու ճակատագիրը կրող մարդու համար ամենայն ինչ բացառվում է նախ և առաջ առանց հայրենիքի: Եղել են ու կան Սարոյանի պես վիթխարի անհատականություններ, ովքեր պարզապես ապրելուց բացի ազգային գեներով, հավատով ու նպատակներով դրսևորվել են նաև հայրենիքի աշխարհագրական տարածքից դուրս: Բայց դրանում գաղտնիք չկա. այդ մեծերը հայրենիքը կրում են իրենց մեջ… Շարունակել կարդալ “ՃԱՆԱՊԱՐՀԸ ՏԱՆՈՒՄ ԷՐ ԴԵՊԻ ՄԱՀ”

ՄՈԻՐԱՑԿԱՆԻ ՄԱՀԸ

Սիրտը ճչում հին մեղքերից,
Ցավը մարմինն էր ծվատում:
Մրոտ խորշի թաց պատերից
Գարշահոտ ջուր էր կաթում:

Վերջն էր, ու նա դողդողալով
Մոտիկ մահվան ահեղ շնչից,
Խեղված մարմինը քարշ տալով՝
Մի կերպ ելավ մռայլ որջից:

Մի կերպ հասավ ու վախվորած
Բախեց դուռը եկեղեցու.
— Ես երկինք եմ գնում, ասաց,
Ի՞նչ հաղորդեմ տեր Աստըծուն: Շարունակել կարդալ “ՄՈԻՐԱՑԿԱՆԻ ՄԱՀԸ”

Ձյուն է գալիս

Ձյուն է գալիս։
Երկինքն աչքիս
Մի տխրամած հուշ է դառնում։
Ինձ թվում է՝
Աշնանն օտար երկիր չված
Կարապներն են
Հեռուներից վերադառնում,
Որ գտնելով մանկության ջինջ
Լիճը սառած՝
Արտասվելով ցած են թափվում
Թևատարած…
Ձյուն է գալիս։

©Իգնատ Մամյան
«Վայրի մեղր»-Երևան, «Նաիրի» հրատարակչություն, 1999
«Հանդի հաց»-Երևան, «Սովետական գրող» հրատարակչություն, Երևան, 1978