«Եղերական լուսաբաց»

Գրքույկն ընդգրկում է 1991 թվականի մայիսին Ոսկեպար գյուղում զոհ գնացած հայորդիների մասին պատմող ակնարկներ, որոնք մի ուրույն պատում են հայ նորօրյա ազատագրական պայքարի պատմության մեջ։
Երևան, «Նարեկացի» հրատարակչոթյուն, 1992:

 

 

Հեղինակի կողմից

Արցունքոտ է գիրս և գրիչս դողդոջ, զի նորեն եկավ աղետ և թափվեց արյուն… Ցավ են սփռում զանգերը, և մութից արյան հոտ է փչում… Երկրի հողը տնքում է չարի ոտքերի տակ, երկինքը լցվում է նահատակների հառաչանքով։ Մենք ի սկզբանե կյանքասեր՝ ինչու՞ եղանք այսպես ողբասաց։ Ինչո՛ւ, Տե՜ր։ Նրա՞ համար, որ կարգասեր ենք և արդարապաշտ… Ահավասիկ դարձյալ եկել է արյունարբուն՝ բերելով արցունք ու ավեր, ու նորեն պիտի գա, ու միշտ պիտի գա, զի կարեկից է ամենայն ոք, բայց ոչ օգնական…
Այսպես կմորմոքար միջնադարի մեր տխրադեմ կենսագիրը՝ կանթեղի վհատ լույսի ներքո մատյանին հանձնելով հերթական աղետի գույժը։
Արցունքոտ է գիրս և գրիչս դողդոջ… Զի կարեկից է ամենայն ոք, բայց ոչ օգնական։ Նույն ցավով եմ գրում ես խորհրդային պայծառ լույսի տակ։ Այնինչ հարյուրամյակներ են անցել։ Քսաներորդ դարավերջն է, համաշխարհային քաղաքակրթության արծաթե կառքերը ղողանջելով անցնում են մարդկային բանականության պողոտաներով, իսկ ես կրկնում եմ միջնադարի իմ ցավեղբոր հառաչանքը։ Որովհետև իրիկնամուտից հետո, երբ արծաթե կառքերը հանգստանում են եվրոպական բարոյականության անվրդով օթևաններում, դատարկ պողոտաները լցվում են նույն հինավուրց հրոսակների բարբարոսական ոռնոցներով…

Ընթերցել

Advertisements

Թողնել մեկնաբանություն

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Փոխել )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Փոխել )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Փոխել )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Փոխել )

w

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.