Լուսեղեն երգի երևույթը

Ի՛նչ արագ է թռչում ժամանակը, Տե՜ր Աստված, հարազատ մարդու ժամանակը:

Քսանհինգ-երեսուն տարի է անցել, բայց նրա բանաստեղծական ճանապարհին երբեք մեգ ու մշուշ չի եղել, այլ միայն լույս ու բյուրեղյա մաքրություն, կապույտ ճախրանքի թափանցիկություն, արևային հրացոլք, իր իսկ «արծաթե եզերքից» բխող անլռելի, ոգեղեն մի ղողանջ…

Թվում է՝ երեկ էր այդ ամենը, բայց ժամանակը հաշվի չնստեց ո՛չ մեր հուզառատ հոգու, ո՛չ երանավետ սպասելիքների, ո՛չ կարոտների, ո՛չ էլ մարդկային առնչումներում երկյուղածորեն անխառն մնալու հետ, ու մի քանի ակնթարթում մեծ բարեկամս դարձավ… 60 տարեկան:

Հազվադեպ են այն պոետները, որոնց կարդալիս իրոք վերանում ես գորշ իրականությունից ու լցվում հույզի տարերքով: Իբրև բանաստեղծ՝ Մամյանը հենց այդ հազվադեպն է:

Հովհաննես Ղազարյան
«Գրական թերթ», 02/11/2007

Advertisements

Թողնել մեկնաբանություն

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Փոխել )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Փոխել )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Փոխել )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Փոխել )

w

Connecting to %s