Իգնատ Մամյանի հիշատակին

Artashes AramԲանաստեղծները գնում են հանկա՛րծ,
Բանաստեղծները գնում են փութով։
Եվ համրանում է կանթեղը անկայծ,
Եվ լուռ մխում են այրված բառ ու տող։

Բանաստեղծները գնում են հանկա՛րծ,
Ինչ-որ կեռմանից շեղվելով ընդոստ։
Ապրում են սիրտը և նյարդերը՝ բաց,
Մանկորեն՝ անքեն, մանկորեն՝ ըմբո՛ստ։

Եվ վար սլացող ասուպների պես
Պայթում է նրանց սիրտը ճախրանքում։
Անհայտ է նրանց ներշնչանքը կեզ,
Մեն-մի տագնապ են ունենում կյանքում.

Որ չկեղծվեն մղումներով կույր՝
Լազուր Երազը և Սերը վճիտ։
Բանաստեղծները հեռանում են լո՛ւռ,
Չակնկալելով այս կյանքից ոչինչ։

Արտաշես Արամ

«Գրական թերթ», 4 հուլիսի, 2008

Advertisements

Թողնել մեկնաբանություն

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Փոխել )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Փոխել )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Փոխել )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Փոխել )

w

Connecting to %s