«Գնչուհի Լելան»

Եդեմական հովտի լեգենդը

Նամակ ընկերոջս՝ Մարատ ՋԱՆՎԵԼՅԱՆԻՆ

Մարատ, եղբայրս.

Կա հրաշալի մի հովիտ, որ չի նշված աշխարհի ոչ մի քարտեզի վրա, ոչ մի հանրագիտարանում։

Նրա անտառներն ու ծաղկաշունչ բացատները լցված են ալեբաշ նժույգների արծաթե խրխինջներով, և մաքուր ջրերում ձկները խենթանում են խոշոր աստղերի շքեղ արտացոլանքից։

Վայրի վարդերը փորձում են իրենց զորեղ բուրմունքը հասցնել երկնքի թռչուններին, որոնց նվագուն թևերից ասուպների կայծկլտում փոշի է մաղվում երկրի վրա։

Դա պատանության հովիտն է՝ ափեափ լցված առաջին սիրո մեղեդիներով։ Ես ու դու միասին ապրեցինք այդ հովտում, շնչեցինք նրա բուրավետ օդը, հիացանք բաց հորիզոնների պայծառությամբ։

Առաջին սիրո այդ աստղացոլ օրերին դու էիր այս պատմության միակ վկան։

Եվ անցան տարիներ։ Բազում տարիներ։ ժամանակը ձյան դրեց մեր քունքերին, տառապանքի հողմեր տարավ մեր հոգիներով, բայց չկարողացավ մեր մեջ կործանել այն հրաշալի հովտի ձայներն ու պատկերները։

Ասացիր՝ պիտի գրես, ու ես գրեցի։ Եվ ահա հրատարակում եմ ավելի քան 35 տարի անց։

Եվ ու՞մ՝ ինչպես հասկացնենք, որ այս պատմությունը քննադատների համար չէ, այլ առաջին սիրո շունչն ու բուրմունքը մինչև ծերություն ներսում պահպանող ուժեղ հոգիների։

Եվ սիրով քեզ եմ նվիրում այն՝ որպես մեր պատանության երանելի հովտից հրաշքով փրկված վայրի մի վարդ…

Եղբայրդ` Իգնատ Մամյան

Ընթերցել

 

Advertisements

Թողնել մեկնաբանություն

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Փոխել )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Փոխել )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Փոխել )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Փոխել )

w

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.