ՀԱՅԸ

Տերը թռչունին ստեղծեց երկու սքանչելի նպատակով. երկնքի ամայությունը մխիթարելու և նրա ամպ ու անձրևի տակ տառապող մարդու մեջ երազանքը պահպանելու համար: Նայի՛ր թռչունին, տե՛ս նրա ճախրը ազատության ոլորտներում, և տանջանքին վերանալով գնա: Դեպի խորհրդավորը, հրաշալին, անվախճանը: Հասնելը կարևոր չէ, հասնելու տենչով ապրելն է կարևորը:
Այս իմացությունը մեր մեջ թափանցում է երևի թե առաջին սիրո հետ, և վաղ պատանության այն օրերին, երբ ես ճանաչեցի Գևորգ Գրիգորյանին, մենք արդեն վայելում էինք չբացատրված այդ հոգեկան առնչությունը: Չգիտեմ ով, չգիտեմ ինչու կամեցավ, որ հինգ տարով ես հեռանայի սերերի ու տագնապների իմ էություն-աշխարհից և աննպատակ գոյություն քարշ տայի առողջարանային մի փոքրիկ քաղաքում: 15 տարեկան պատանի, ամբողջ ներսս հեռավոր լեռներից եկող զանգի ղողանջ (որը հետո պիտի կոչվեր բանաստեղծություն), և իմ ապրումների հետ որևէ կապ չունեցող զբաղմունք` ոչխարաբուծության ու կաթի տեխնոլոգիայի ուսանում: Continue reading “ՀԱՅԸ”

Advertisements

Հ Ե Ռ Ա Ց Ո Ղ Ի Ն

Արդեն ուշ է, հարազատս, արդեն ուշ է,
Բախտը՝ դաժան, հույսն՝ ավելորդ, մորմոքն՝ իզուր…
Ո՞ւր ես գնում, դեմդ՝ անձրև, դեմդ՝ գիշեր,
Ու ոչ մի տեղ, քեզ ոչ մի տեղ չեն սպասում։

Անցյալն ի՞նչ է. չարչարանքի տխրահանդես—
Մարող ձայներ, մշուշոտված պատկեր ու գիծ.
Դառնատեսիլ օրերի մեջ ոչ դու, ոչ ես
Չփրկվեցինք հավերժական տառապանքից։ Continue reading “Հ Ե Ռ Ա Ց Ո Ղ Ի Ն”

Կաղնիները խշխշում, քե՛զ են հիշում, բանաստեղծ

Իգնատ  Մամյանի հիշատակին

Կաղնիները խշխշում, քեզ են հիշում, բանաստեղծ,
Քեզ են հիշում լեռնային արծիվները սրընթաց,
Երկինքներում ճախրում են երազները քո անեղծ,
Ճամփաները շշնջում՝ պոետ, բարի վերադարձ:

Սպասում  են քո դարձին սարերը քո կարոտած,
Եվ աղբյուրները զուլալ՝ ծիծաղին քո արծաթե,
Նժույգներն են սլանում լեռնափեշին  ցողաթաց,
Ու՞ր է հեծվոր այն տղան, էլ աշխարհում չկա՞, թե՞. . . Continue reading “Կաղնիները խշխշում, քե՛զ են հիշում, բանաստեղծ”

Միջոցառում` նվիրված Իգնատ Մամյանի 70-ամյակին

Բանաստեղծները չեն մահանում, հեռանալով երկրային ճանապարհից` նրանք ապրում են իրենց արարած գրքերում, եւ ամեն սերունդ նրա արարած տողերով ապրում է պոետի զգացմունքները, քայլում նրա մանկության սարերի արահետներով, համակվում բանաստեղծի ապրած սիրով:

2008թ.-ին երկրային կյանքից հեռացավ Իգնատ Մամյանը, ում հատուկ էր ռոմանտիկ ոգին, մտքի մեծ թռիչքը, հայրենի Նոյեմբերյան աշխարհի նկատմամբ անհուն սերը, հայրենիքի պատշպանների հանդեպ պաշտամունքը: Բեղուն էր նրա գրիչը, հարուստ` գրական ժառանգությունը:

Իգնատ Մամյանի ծննդյան 70-ամյակի կապակցությամբ հոկտեմբերի 28-ին Նոյեմբերյանի քաղաքային գրադարանում կայացավ միջոցառում,որը Տավուշի մարզպետարանի աջակցությամբ կազմակերպել էր Նոյեմբերյանի մշակույթի կենտրոնը: Մասնակցում էին Նոյեմբերյան համայնքի ղեկավար Կարեն Աբազյանը, Տավուշի մարզպետարանի աշխատակազմի կրթության,մշակույթի եւ սպորտի վարչության պետ Կարեն Նազարյանը, Իգնատ Մամյանի այրին`Արմենուհի Ծատուրյանը, բանաստեղծի Սասուն եւ Դավիթ որդիները`իրենց ընտանիքներով,նոյեմբերյանցի մտավորականներ: Continue reading “Միջոցառում` նվիրված Իգնատ Մամյանի 70-ամյակին”

Պիտի այնքան գնաս, մինչև լույսը երևա, և դու խառնվես լույսին

Նոյեմբերյան համայնքի քաղաքային գրադարանում ՀՀ Տավուշի մարզպետարանի աջակցությամբ Նոյեմբերյանի մշակույթի կենտրոնի կողմից կազմակերպվեց գրական միջոցառում` նվիրված Իգնատ Մամյանի 70-ամյակին:

Իգնատ Մամյանը ծնվել է Նոյեմբերյանում, 1947 թվականի օգոստոսի 22-ին, իսկ գրական աշխարհ մուտք գործել 70-ական թվականների սերնդի հետ:

Երևանի պետական համալսարանի բանասիրության ֆակուլտետն ավարտելուց հետո աշխատանքային և ստեղծագործական ուղին սկսել է Նոյեմբերյանի «Ծիածան» շրջանային թերթում, 1976-1980 թվականներին եղել «Սովետական Հայաստան» պաշտոնաթերթի թղթակիցը, 1980 թվականին նշանակվել որպես «Ծիածան»-ի գլխավոր խմբագիր, իսկ 1982 թվականին` «Գրական թերթի» պատասխանատու քարտուղար:

This slideshow requires JavaScript.

Continue reading “Պիտի այնքան գնաս, մինչև լույսը երևա, և դու խառնվես լույսին”

ԵՍ ՔԵԶՆԻՑ ՄԻ ԲՈՒՌ ԼՈՒՅՍ ԱՂԵՐՍԵՑԻ

Ես քեզնից մի բուռ լույս աղերսեցի
Աչքերիս մութը ցրելու համար.
Դու կուրացուցիչ ցոլքեր տվեցիր
Ու ես կուրացա հավիտենաբար։

Քեզնից ծիծաղի մի բույլ խնդրեցի
Իմ տրտմությունը ցրելու համար,
Դու խելագարի քրքիջ տվեցիր
Ու ես աշխարհում մնացի խելառ… Continue reading “ԵՍ ՔԵԶՆԻՑ ՄԻ ԲՈՒՌ ԼՈՒՅՍ ԱՂԵՐՍԵՑԻ”

ՁԻԱՎՈՐՆԵՐՍ

Ի՜նչ ձիեր էին, ի՜նչ ձիավորներ,
Ո՞վ ինձ անիծեց, հանցանքս ո՞րն էր..

Այն ե՞րբ էր, այն երբ. չդիմանալով
Վիրավորներիս վերքերի ցավին՝
Նրանք գնացին ինչ-որ աշխարհից
Բերելու ինչ-որ անմահական ջուր:
Որտե՞ղ մնացին,
Ինչո՞ւ ուշացան:

Հպում եմ հողին ականջս թաքուն՝
Լսելու հեռվից դոփյուն ու խրխինջ,
Բայց ցա՜վն է միայն աճում իմ հոգում,
Ես հեռուներից չեմ լսում ոչինչ: Continue reading “ՁԻԱՎՈՐՆԵՐՍ”

ԵՎ ԱՆՑԱՆ ՏԱՐԻՆԵՐԸ

Սիրելի՛ Իգնատ, թվում էր՝ անչափ հեշտ պիտի լինի քո մասին փոքրիկ մի խոսք գրելը. երկար տարիների մտերիմ ընկերոջ ու գրչեղբոր, խորունկ բանաստեղծի ու կրակոտ հրապարակախոսի մասին, ում հետ կապված հիշել- ասելու այնքա՜ն շատ բան կա: Բայց արի ու տես, որ հենց դա էլ ինձ խանգարում է կարծես, ո՞րն ասել ու ո՞րը թողնել, ինչի՞ց սկսել: Գուցե մեր առաջին իսկ «հանդիպումից» «Ավանգարդ» թերթի գրական էջում՝ «Երիտասարդ գրողների ծաղկաձորյան խորհրդակցությանն ընդառաջ» խորագրի ներքո: Բանաստեղծություններդ այնտեղ իսկույն գրավել էին ինձ քնարական շնչով ու անկեղծությամբ, իսկ կատարման վարպետությունը, զարմանալի սահուն, բարեհունչ հանգավորումը, ճիշտն ասած, նույնիսկ կասկած էին հարուցում. իրո՞ք երիտասարդ կամ սկսնակ բանաստեղծ է էջի իմ հարևանը… Continue reading “ԵՎ ԱՆՑԱՆ ՏԱՐԻՆԵՐԸ”