ՄՈԻՐԱՑԿԱՆԻ ՄԱՀԸ

Սիրտը ճչում հին մեղքերից,
Ցավը մարմինն էր ծվատում:
Մրոտ խորշի թաց պատերից
Գարշահոտ ջուր էր կաթում:

Վերջն էր, ու նա դողդողալով
Մոտիկ մահվան ահեղ շնչից,
Խեղված մարմինը քարշ տալով՝
Մի կերպ ելավ մռայլ որջից: Շարունակել կարդալ “ՄՈԻՐԱՑԿԱՆԻ ՄԱՀԸ”

Նավարկություն դեպի անցյալ-կորուսյալ

Այրումը ֆանատիկների պակաս չուներ: Նրանք ոչ միայն դրսից էին ներմուծվում, այլեւ առաջանում էին տեղի հնաբնակներից, ովքեր երբեւէ աչքի չէին ընկել տարօրինակություններով: Այսպես՝ որմնադիր Համբարձում Գիլոյանը մի հակիրճ դիմումով ներկայացավ շինարարության պետ Ժորա Մարտիրոսյանին: Շարունակել կարդալ “Նավարկություն դեպի անցյալ-կորուսյալ”

Երամի վերջին կռունկը

Ձո­րի շքեղ լու­սա­բաց­ներն ու պայ­ծառ մայ­րա­մուտ­ներն ան­վախ­ճանո­րեն կրկնվե­լու են, ու ե­րա­նի նրան, ով ա­վե­լի եր­կար կեր­թա այդ լու­սա­բաց­նե­րի ու մայ­րա­մուտ­նե­րի մի­ջով: Իմ հո­րեղ­բայր Մա­նու­կը-վերջ, այլևս չ­կա դրախ­տա­յին ձո­րով անց­նող­նե­րի եր­թում: Նա իր ե­րա­մի վեր­ջին կռունկն էր՝ հող­մե­րի մեջ թրծված, ու­ժեղ և ի­մաս­տուն, և դեռ եր­կար կշա­րու­նա­կեր թռիչ­քը դե­պի մեծ ե­րա­զի խորհր­դա­վոր բլուր­նե­րը, բայց, ինչ­պես թե­լադ­րում է բնութ­յան օ­րեն­քը, միայ­նակ կռուն­կի ճախ­րը ա­նի­մաստ է ու երկն­քի հա­մար ա­նըն­դու­նե­լի: Ուս­տի նա մեծ, հան­դարտ մի շրջա­դարձ կա­տա­րեց լեռ­նե­րի ու ան­տառ­նե­րի վրա­յով և ա­նէութ­յան քա­մուն հանձն­ված՝ ի­ջավ դե­պի անդ­րաշ­խար­հի շամ­բուտ­նե­րը… Շարունակել կարդալ “Երամի վերջին կռունկը”