Հավերժական պատարագ

Երկիրը պատող ցուրտ ու խավարի մեջ թույլ ներշնչանքները կամ իսպառ հանգչում են, կամ երբևէ կրկին ճառագելու աղոտ հույսով փակվում իրենց խեցիներում: Իսկ զորեղները կարողանում են երկրային հոգսերի խառնարանից վերանալ ոգու օթևանները, որտեղից նրանց լույսն ավելի պայծառ ու ավելի անհրաժեշտ է շողում: Այդ լույսն է, որ մեզ՝ ցածում տառապողներիս, սովորեցնում է ցավն ու կարիքն արհամարհելու, այսինքն՝ մարդ մնալու շքեղ արվեստը: Մեր վերջին այդ ուսուցիչը Համո Սահյանն էր: Նա էր, որ 1990-93 թթ. ծանր տարիներին ոչ միայն չհանձնվեց ներշնչանքների համատարած տեղատվությանը, այլև հանճարեղորեն ըմբոստացավ սեփական խոսքի դեմ, թե՝ «Մայրամուտի ժամանակ արևը թույլ է լինում, /Հողմերը ծույլ են լինում մայրամուտի ժամանակ…»: Continue reading “Հավերժական պատարագ”

Advertisements

Հայ դասական քերթության ոգեկիրը

«Միջակին միջակ թե չկոչեմ,
Քանքարին ի՞նչ անունով կանչեմ»:
Այրում, 1997

Մեր շատ սիրելի հայրենակիցը, նվիրյալ հայորդին, նշանավոր հրապարակախոսն և  ակնարկագիրը (հիշենք` գեղարվեստական ակնարկներ ժողովածուն), վաստակաշատ  լրագրողն ու խմբագրապետը (վկա` իր բազմամյա և բեղուն գործունեությունը «Ծիածան», «Սովետական Հայաստան», «Գրական թերթ», «Ձայն օրինաց», «Իրավաբանական թերթ», «Առավոտ» և այլ լրագրերում ու պարբերականներում), գրքից  գիրք առնականացող վիպասանն  ու վավերագրողը (ապացույց` «Հիշողության կղզիներ» վիպակը, «Մեթերհեմ բանտի կալանավորը» վեպը և վավերագրական վիպակների շարքը) բոլորում է կյանքի 5-րդ տասնամյակը:

Ես քնարերգակ  կամ բանաստեղծ բառերը չարտաբերեցի  այն պարզ պատճառով,  որ թվարկածս  մասնագիտությունները ձեռքբերովի են, համառ, նպատակասլաց  ու տքնաջան  աշխատանքի արդյունք, մինչդեռ  կոչումով ու աստվածատուր շնորհով Իգնատը բանաստեղծ է, հայ և հայաբույր քնարերգու, քանզի իր չափածոն` հոգեբանական, խոհական, ազգային և համազգային բովանդակությամբ, բարոյական ըմբռնումներով ու խտացված ընդհանրություններով, աղերսվում է մեր հին, միջնադարյան նոր ու նորագույն քերթությանը: Այս չափանիշներով և այս իմաստով Մամյանը  հայ դասական պոեզիայի ոգեկիր ասպետներից մեկն է: Continue reading “Հայ դասական քերթության ոգեկիրը”

Թռիչքի վայելք

variacianerՄի՛ մտածիր, թե ուրիշների կյանքը զարդարված է երջանկության շողշողուն լույսերով, և միայն դու ես տարիներդ ապրում այսպես՝ չիրականացող երազների, անդարձ կորուստների ու տագնապախռիվ սպասումների այս մղձավանջում, որը, անկախ ամեն ինչից, կյանք է կոչվում։

Մի՛ կարծիր, թե կողքովդ բոլոր անցնողները քեզնից երջանիկ են, ուժեղի և թույլի խնդիր է, ուժեղը կարողանում է իր ներսում սեղմել բոլոր տվայտանքները՝ թույլ չտալով, որ որևէ մեկն իրեն խղճա, իսկ թույլի հոգին յոթ տեղից ճաք է տալիս, ցավի ձայնը ջրի խշշոցի պես լցվում է ամբողջ ներսը, հորդում շուրթերից…

Continue reading “Թռիչքի վայելք”

Ինքնաորոնում տառապանքի լույսով

Ահա քանի գիշեր նստում եմ սեղանի առջև ու չեմ կարողանում մտածումներս հանձնել թղթին։ Տարակուսում եմ՝ կյանքի դառն ու դաժան հարվածներից հետո Հովհաննես Ղազարյանը ինչպե՞ս է տակավին կարողանում զբաղվել բանաստեղծությամբ, ավելին՝ ստեղծել նուրբ ու հրաշալի այնպիսի գործեր, որոնք կշարժեին բարեկեցիկ պայմաններում ապրող ու ստեղծագործող շատ-շատերի նախանձը։ Continue reading “Ինքնաորոնում տառապանքի լույսով”