ԱՆՁՐԵՎԻՑ ՀԵՏՈ

Շեկ ցոլանքները հանգան,
Անձրևի ձայնն է լռում։
Փչակներում ամպրոպի
Արձագանքն է մարմրում։

Եվ ճյուղերով բքահար,
Արմատներով հոգնամած,
Հևո՜ւմ էին մշուշում
Կաղնիները ծանր ու թաց։ Շարունակել կարդալ “ԱՆՁՐԵՎԻՑ ՀԵՏՈ”

Advertisements

ՊԱՐԶԱՊԵՍ ԱՐԻ…

Անձրևը շուտով կփոխվի ձյունի,
Արդեն շնչում է հողմը տանիքին։
Իմ խրճիթն այնքա՜ն բաց ճեղքեր ունի,
Ո՞նց եմ ապրելու սառնամանիքին։

Մի՛ վերադարձիր, պարզապես արի,
Օգնիր՝ նորոգենք այս տնակը խեղճ,
Ախր դու գիտես, թե բուքն ինչ կանի,
Դու էլ ես, ախր, ապրել նրա մեջ։ Շարունակել կարդալ “ՊԱՐԶԱՊԵՍ ԱՐԻ…”

ԳԱՂՏՆԻՔԻ ՊԵՍ…

Մոմի լույսը բեկբեկուն,
Ծիծաղի պես, թե լացի,
Ցոլցլում է կիսափակ
Աչքերի մեջ մեռածի:

Նրա սրտում ինչքան ցավ
Ու տագնապներ որ կային,
Հիմա ճախրում են արձակ
Հովիտներում աստղային: Շարունակել կարդալ “ԳԱՂՏՆԻՔԻ ՊԵՍ…”

Աշխարհն իր ողջ խնդությամբ

Աշխարհն իր ողջ խնդությամբ
Ու ցավերով իր անքուն
Փոքրիկ մի պահ է միայն
Ցոլում մարդու հայացքում։

Մի ակնթարթ… ու մեկեն,
Այդ պահի մեջ փութանցիկ,
Պարզ են դառնում անմեկին
Ամեն խորհուրդ ու գաղտնիք։

Իմաստն ուրիշ է դառնում
Լույսի, օդի ու հողի,
Եվ դա լինում է վերջին
Հայացքի մեջ մեռնողի…

… Եվ ինչպիսին էլ ծնվեն,
Արքա ապրեն, թե անտուն,
Մարդիկ մեռնում են որպես
Հանճարեղ ու իմաստուն։

©Իգնատ Մամյան

«Վայրի Մեղր», Երևան, «Նաիրի» հրատարակչություն, 1999
«Երկնաքարեր»-Երևան, «Սովետական գրող» հրատարակչություն, 1985

ԵՍ ՔԵԶՆԻՑ ՄԻ ԲՈՒՌ ԼՈՒՅՍ ԱՂԵՐՍԵՑԻ

Ես քեզնից մի բուռ լույս աղերսեցի
Աչքերիս մութը ցրելու համար.
Դու կուրացուցիչ ցոլքեր տվեցիր
Ու ես կուրացա հավիտենաբար։

Քեզնից ծիծաղի մի բույլ խնդրեցի
Իմ տրտմությունը ցրելու համար,
Դու խելագարի քրքիջ տվեցիր
Ու ես աշխարհում մնացի խելառ… Շարունակել կարդալ “ԵՍ ՔԵԶՆԻՑ ՄԻ ԲՈՒՌ ԼՈՒՅՍ ԱՂԵՐՍԵՑԻ”

ՔԵԶՆԻՑ ՀԵՏՈ-1

Ծովի, երկնքի և լեռների մեջ
Ես մենա՜կ, մենա՜կ, մենա՜կ մնացի…

Տարերքի շաչուն լույսերի միջով
Հողմերը ոսկե ավազներ տարան,
Լցված հեռավոր ափերի տենչով՝
Լեռները ճամփորդ նժույգներ դառան,
Եվ չնվաճած բարձրության կանչով
Հավքերը ձյունոտ գագաթներ թռան։

Փուլ եկավ հեռվում ոսկեղեն մի ամպ —
Կաթիլներ ընկան փափուկ շառաչով,
Եվ խոտերն ինչ-որ անուշ տխրությամբ
Ինձ տանում էին անձրևի միջով։ Շարունակել կարդալ “ՔԵԶՆԻՑ ՀԵՏՈ-1”

ՔԵԶՆԻՑ ՀԵՏՈ-2

Ներսը թախի՜ծ,
Դուրսը թախի՜ծ,
Հատակը պաղ, պատերը թաց,
Սարդը կախվել առաստաղից
Կամաց-կամաց իջնում է ցած։

Ներսը մշո՜ւշ,
Դուրսը մշո՜ւշ,
Ի՜նչ աղոտ է փայլն ապակու…
Կատվի ձագը՝ կորած մի հուշ,
Մլավում է ձեղնահարկում։
Սերը գնա՜ց,
Սերը չկա,
Եվ հողմահար, և մարմրուն
Նրա ձայնը հնչում է դեռ
Մոռացության քարայրներում։ Շարունակել կարդալ “ՔԵԶՆԻՑ ՀԵՏՈ-2”