Միջոցառում` նվիրված Իգնատ Մամյանի 70-ամյակին

Բանաստեղծները չեն մահանում, հեռանալով երկրային ճանապարհից` նրանք ապրում են իրենց արարած գրքերում, եւ ամեն սերունդ նրա արարած տողերով ապրում է պոետի զգացմունքները, քայլում նրա մանկության սարերի արահետներով, համակվում բանաստեղծի ապրած սիրով:

2008թ.-ին երկրային կյանքից հեռացավ Իգնատ Մամյանը, ում հատուկ էր ռոմանտիկ ոգին, մտքի մեծ թռիչքը, հայրենի Նոյեմբերյան աշխարհի նկատմամբ անհուն սերը, հայրենիքի պատշպանների հանդեպ պաշտամունքը: Բեղուն էր նրա գրիչը, հարուստ` գրական ժառանգությունը:

Իգնատ Մամյանի ծննդյան 70-ամյակի կապակցությամբ հոկտեմբերի 28-ին Նոյեմբերյանի քաղաքային գրադարանում կայացավ միջոցառում,որը Տավուշի մարզպետարանի աջակցությամբ կազմակերպել էր Նոյեմբերյանի մշակույթի կենտրոնը: Մասնակցում էին Նոյեմբերյան համայնքի ղեկավար Կարեն Աբազյանը, Տավուշի մարզպետարանի աշխատակազմի կրթության,մշակույթի եւ սպորտի վարչության պետ Կարեն Նազարյանը, Իգնատ Մամյանի այրին`Արմենուհի Ծատուրյանը, բանաստեղծի Սասուն եւ Դավիթ որդիները`իրենց ընտանիքներով,նոյեմբերյանցի մտավորականներ: Continue reading “Միջոցառում` նվիրված Իգնատ Մամյանի 70-ամյակին”

Advertisements

Պիտի այնքան գնաս, մինչև լույսը երևա, և դու խառնվես լույսին

Նոյեմբերյան համայնքի քաղաքային գրադարանում ՀՀ Տավուշի մարզպետարանի աջակցությամբ Նոյեմբերյանի մշակույթի կենտրոնի կողմից կազմակերպվեց գրական միջոցառում` նվիրված Իգնատ Մամյանի 70-ամյակին:

Իգնատ Մամյանը ծնվել է Նոյեմբերյանում, 1947 թվականի օգոստոսի 22-ին, իսկ գրական աշխարհ մուտք գործել 70-ական թվականների սերնդի հետ:

Երևանի պետական համալսարանի բանասիրության ֆակուլտետն ավարտելուց հետո աշխատանքային և ստեղծագործական ուղին սկսել է Նոյեմբերյանի «Ծիածան» շրջանային թերթում, 1976-1980 թվականներին եղել «Սովետական Հայաստան» պաշտոնաթերթի թղթակիցը, 1980 թվականին նշանակվել որպես «Ծիածան»-ի գլխավոր խմբագիր, իսկ 1982 թվականին` «Գրական թերթի» պատասխանատու քարտուղար:

This slideshow requires JavaScript.

Continue reading “Պիտի այնքան գնաս, մինչև լույսը երևա, և դու խառնվես լույսին”

ԵՎ ԱՆՑԱՆ ՏԱՐԻՆԵՐԸ

Սիրելի՛ Իգնատ, թվում էր՝ անչափ հեշտ պիտի լինի քո մասին փոքրիկ մի խոսք գրելը. երկար տարիների մտերիմ ընկերոջ ու գրչեղբոր, խորունկ բանաստեղծի ու կրակոտ հրապարակախոսի մասին, ում հետ կապված հիշել- ասելու այնքա՜ն շատ բան կա: Բայց արի ու տես, որ հենց դա էլ ինձ խանգարում է կարծես, ո՞րն ասել ու ո՞րը թողնել, ինչի՞ց սկսել: Գուցե մեր առաջին իսկ «հանդիպումից» «Ավանգարդ» թերթի գրական էջում՝ «Երիտասարդ գրողների ծաղկաձորյան խորհրդակցությանն ընդառաջ» խորագրի ներքո: Բանաստեղծություններդ այնտեղ իսկույն գրավել էին ինձ քնարական շնչով ու անկեղծությամբ, իսկ կատարման վարպետությունը, զարմանալի սահուն, բարեհունչ հանգավորումը, ճիշտն ասած, նույնիսկ կասկած էին հարուցում. իրո՞ք երիտասարդ կամ սկսնակ բանաստեղծ է էջի իմ հարևանը… Continue reading “ԵՎ ԱՆՑԱՆ ՏԱՐԻՆԵՐԸ”

«Հեռավոր զանգերի կանչը»

heravorzangerikanchyԶանգերը ժամանակների հեռվից ընթերցողին են հասցնում «Այրում» կայարանում անցյալ դարի 50-60-ականներին ապրած մի սերնդի ճակատագրի ղողանջները: Թվում է` հետպատերազմական զրկանքներով, ստալինյան բռնությունների իրողությամբ մթագնած ու անորոշ հույսերի այդ ժամանակաշրջանը այսօրվա ընթերցողին պետք է որ չհետաքրքրի. այժմ ապրում ենք բոլորովին այլ մի իրականության մեջ, երբ ապրողներին հուզողը մոտիկ անցյալի ու հոգսաշատ ներկայի թելադրած և հրատապ լուծում պահանջող նոր խնդիրներն են: Սակայն…

Սակայն եթե  «Հեռավոր զանգերի կանչը» գիրքը ձեռքն առնողը այսպիսի խոհերով այն ցած դնի` առանց ընթերցելու ամբողջական գեղարվեստական պատումի մեջ ամփոփված առանձին պատմվածքները, անշուշտ, կկորցնի իսկական գեղարվեստին առնչվելու, գրքից գեղագիտական հաճույք ստանալու մի լավ հնարավորություն:

Continue reading “«Հեռավոր զանգերի կանչը»”

Սարաշխարհ (Տեսանյութ)

Դրախտների մի հավք է անցնում լեռնաշխարհի վրայով, կախարդական մի թռչուն՝ աչքերում նախնական լուսաբացների պայծառ ու մաքուր ցոլքեր և փետուրների մեջ՝ Եդեմային հովիտների անաղարտ շունչը։ Նա երգում է ամպոտ բարձունքների վրա, և աստղերը՝ նրա երգով ներշնչված, մաքրվում են ձմռան թուխպ ու մշուշներից, հստակ ու երանելի շողում հավերժական լեռների Երկնքում։ Նրա թևաբախումից սարալանջերին արթնանում, շնչավորվում են խոտ և ծաղկունք՝ աշխարհը լցնելով անուշ բուրմունքներով։ Թևից զմրուխտե փետուր է ընկնում դատարկ, սարսռուն սարաշխարհին, և անտառները կանաչ սաղարթներ են հագնում, լցվում հեքիաթային խշշոցով։ Եվ աղբյուրներն են արթնանում քնած մանուկների պես, և մութ փչակներն ու ժայռախոռոչները լցվում են վայրի մեղուների տաք, բուրավետ ժխորով։ Անցնում է դրախտների թռչունը լեռնաշխարհի վրայով՝ սփռելով ներշնչանք, լույս ու շարժում։ Continue reading “Սարաշխարհ (Տեսանյութ)”

Հիշատակների լապտերավառը

12032016

Նամակ զինվորի հորը

Ինչպիսի խաղաղություն էլ աշխարհին իջնի, քո պատերազմը չի՛ վերջանալու, Վարոս Մինասյան: Քո պատերազմը մոռացություն ու հաշտեցում պարտադրող բիրտ ժամանակի դեմ է, որի կամքը կատարելու դեպքում մենք կդառնանք այթմատովյան մանկուրտներ, և մեր երկիրը մեզ համար կլինի աշխարհի այլ վայրերից ոչնչով չտարբերվող գորշ ու անորոշ տարածք: Քո կռիվը ժամանակիս կործանվող աոաքինության համար է, ազգային մեր խղճի համար, որը դարձել է շքեղ դղյակների ստվերում թափառող հալածական մուրացիկ: Continue reading “Հիշատակների լապտերավառը”

Գրադարանավարուհին

Ընկերոջս տանն էինք: Ներս մտավ նրա դպրոցական տղան՝ թևատակին ինչ-որ գեղարվեստական գիրք:

-Հայրի՛կ, գրադարանից եմ վերցրել, ընկեր Արևիկն ասաց՝ հրաշալի գիրք է…

Ես ու ընկերս ակամա նայեցինք միմյանց: Տղայի նշած անունը ծանոթ էր, մեր մեջ արթնացրեց սիրելի մի ձայն… Continue reading “Գրադարանավարուհին”

4 . ՄԽԻԹԱՐՈՒԹՅԱՆ ԿՂԶԻՆ

«Պատերազմի ճամփաներով» ակնարկաշարից

24-8-1-1Հրետանու դղիրդների մեջ մենք չլսեցինք առաջին ամպրոպների ճայթյունները սահմանային գորշ լեռների վրա: Գարնանը ոչ ոք չդիմավորեց: Ոչ ոք չզգաց առաջին անձրևի հետ արտերից բարձրացող վայրի համեմի հոտը, որովհետև արտեր չկային և ընդհանրապես բնության բոլոր բուրմունքները խեղդված էին վառոդի, բլինդաժներում վառվող կրակների ծխաշունչ մղձավանջի մեջ: Պատերազմը եղանակի փոփոխություններ չի ընդունում: Հարավային քաղաքում նույն թանձր ու մռայլ գիշերներն են՝ հատուկենտ շների վայրենացած կաղկանձով, տանիքներից պոկված թիթեղակտորների նյարդային աղմուկով: Continue reading “4 . ՄԽԻԹԱՐՈՒԹՅԱՆ ԿՂԶԻՆ”

3. Ու թվում էր, թե գալիս է…

horadiz«ՍՈՒ-25»  ռմբակոծիչը    մի քանի պտույտ կատարեց հարավային քաղաքի վրա, ռումբ նետեց, որն ընկավ ու պայթեց ամայի դաշտում, ու կրկին հետ գնաց դեպի իրանի սահմանները: Այդ պահերին սովորաբար երկուստեք անհանգստություն է առաջանում՝ դիրքերից իջած, բազայում հանգստացող զինվորները մտահոգվում են առաջին գծում կռվող իրենց ընկերների համար, և հակառակը:

-Այս ցեխից պրծում չենք ունենալու,- ասում է Արմենը: -Տարիներ հետո պատերազմ ասելով ես նախ այս ցեխն եմ հիշելու:

Մինչև ծնկները  մեզ պարուրող թանձր, կպչուն կավացեխը: Մենք աշխարհի այս դժոխային հատվածում պատերազմելու դատապարտվածներս, մեր թշնամու հետ միասին ոտքերով ու անիվներով, թրթուրներով ու արկերով արդեն քանի՜ օր տրորում ենք ցրտաշունչ կավը: Ի՞նչ ենք ուզում, նրանից խաղաղության սափո՞ր արարել: Continue reading “3. Ու թվում էր, թե գալիս է…”