ՄԻ ԳԻՇԵՐՎԱ ՃԱՄՓԱ

Մտորումներ. ՄԵՐ ԱՅՍՕՐՆ ՈՒ ՎԱՂԸ

Ես հիշում էի ծխացող վերքերը կանաչ սարի կողերին, իրիկնամուտի վերջին լույսը ուսուցչի և նրա երեք աշակերտների թարմ շիրիմների վրա, և ուղեղես տանջալի անորոշությամբ կեղեքում էր նույն հարցը` իսկ հետո՞, ի՞նչ է լինելու հետո, ու՞ր է հասցնելու մեզ գեղեցիկ նահատակությունների ու շքեղ թաղումների այս պատկերաշարը:

Դատարկ մայրուղու ձախ ափին Սևանն էր, իսկ աջից ուղեկցում էին ցուրտ ու խավար արտաշնչող գորշ, վայրի բլուրները: Հեռվում ծփացող հատուկենտ աղոտ լույսերը փորձում էին մի բան փրկել այս կողմերի երբեմնի ուրախ կյանքի անցյալից ու չէին կարողանում. լուսինն արյունոտ էր սարերի վրա: Continue reading “ՄԻ ԳԻՇԵՐՎԱ ՃԱՄՓԱ”

Advertisements