ՀԵԹԱՆՈՍ ԽՈՍՏՈՎԱՆՈԻԹՅՈԻՆ

Խաչդ հեռու տար, օրհնյալ քահանա,
Ես ոչինչ չունեմ խոստովանելու,
Ես այս աշխարհից պիտի հեռանամ՝
Իմ ապրած կյանքը զանգահարելով։

Որքան Էլ քաղցած, որքան Էլ տկար,
Ես չբախեցի դարպասները ձեր,
Մարմինս՝ թշվառ, հոգուս մեջ սակայն
Ղողանջում Էին երկնային գանձեր։

Ինքս եղա ինձ և՛ ծառա, և՛ տեր,
Իմ խոտորվողն ու իմ խորհրդատուն,
Էլ ես ո՞ւմ համար պիտի աղոթեմ,
Ումի՞ց աղերսեմ վերին թողություն։ Continue reading “ՀԵԹԱՆՈՍ ԽՈՍՏՈՎԱՆՈԻԹՅՈԻՆ”

Advertisements

Աշխարհն իր ողջ խնդությամբ

Աշխարհն իր ողջ խնդությամբ
Ու ցավերով իր անքուն
Փոքրիկ մի պահ է միայն
Ցոլում մարդու հայացքում։

Մի ակնթարթ… ու մեկեն,
Այդ պահի մեջ փութանցիկ,
Պարզ են դառնում անմեկին
Ամեն խորհուրդ ու գաղտնիք։

Իմաստն ուրիշ է դառնում
Լույսի, օդի ու հողի,
Եվ դա լինում է վերջին
Հայացքի մեջ մեռնողի…

… Եվ ինչպիսին էլ ծնվեն,
Արքա ապրեն, թե անտուն,
Մարդիկ մեռնում են որպես
Հանճարեղ ու իմաստուն։

©Իգնատ Մամյան
«Վայրի մեղր», Երևան, 1999։

Հ Ե Ռ Ա Ց Ո Ղ Ի Ն

Արդեն ուշ է, հարազատս, արդեն ուշ է,
Բախտը՝ դաժան, հույսն՝ ավելորդ, մորմոքն՝ իզուր…
Ո՞ւր ես գնում, դեմդ՝ անձրև, դեմդ՝ գիշեր,
Ու ոչ մի տեղ, քեզ ոչ մի տեղ չեն սպասում։

Անցյալն ի՞նչ է. չարչարանքի տխրահանդես—
Մարող ձայներ, մշուշոտված պատկեր ու գիծ.
Դառնատեսիլ օրերի մեջ ոչ դու, ոչ ես
Չփրկվեցինք հավերժական տառապանքից։ Continue reading “Հ Ե Ռ Ա Ց Ո Ղ Ի Ն”

ՁԻԱՎՈՐՆԵՐՍ

Ի՜նչ ձիեր էին, ի՜նչ ձիավորներ,
Ո՞վ ինձ անիծեց, հանցանքս ո՞րն էր..

Այն ե՞րբ էր, այն երբ. չդիմանալով
Վիրավորներիս վերքերի ցավին՝
Նրանք գնացին ինչ-որ աշխարհից
Բերելու ինչ-որ անմահական ջուր:
Որտե՞ղ մնացին,
Ինչո՞ւ ուշացան:

Հպում եմ հողին ականջս թաքուն՝
Լսելու հեռվից դոփյուն ու խրխինջ,
Բայց ցա՜վն է միայն աճում իմ հոգում,
Ես հեռուներից չեմ լսում ոչինչ: Continue reading “ՁԻԱՎՈՐՆԵՐՍ”

ՔԵԶՆԻՑ ՀԵՏՈ

Ծովի, երկնքի և լեռների մեջ
Ես մենա՜կ, մենա՜կ, մենա՜կ մնացի…

Տարերքի շաչուն լույսերի միջով
Հողմերը ոսկե ավազներ տարան,
Լցված հեռավոր ափերի տենչով՝
Լեռները ճամփորդ նժույգներ դառան,
Եվ չնվաճած բարձրության կանչով
Հավքերը ձյունոտ գագաթներ թռան։

Փուլ եկավ հեռվում ոսկեղեն մի ամպ —
Կաթիլներ ընկան փափուկ շառաչով,
Եվ խոտերն ինչ-որ անուշ տխրությամբ
Ինձ տանում էին անձրևի միջով։ Continue reading “ՔԵԶՆԻՑ ՀԵՏՈ”

ԵՐԳ ԱՆՁՆԱԿԱՆ

Իմ մահվան օրը կիջնի տխրություն…
ՉԱՐԵՆՑ

Խնջույք կլինի կամ ինչ-որ հանդես,
Կամ սովորական մի հավաքույթում
Անունս կտան, և դու կլսես
Ծովի հեռավոր ալեբախություն։

Այդ գիշեր երկար քունդ չի տանի,
Կհիշես դեպքեր — մոռացված արդեն,
Խուլ դարակներից հին պահարանի
Կհանես դեղնած հանդեսներ, թերթեր,

Եվ իմ երգերը կկարդաս նորից,
Եվ կշշնջաս մորմոքով անսուտ.
— Այս ջահել ու խենթ բանաստեղծներին
Ինչո՞ւ է այսքան մեռնելը սազում…

Անցլալ թախիծը կպաշարի քեզ՝
Առնչելով իմ մոռացվող հուշին,
Եվ լաց կլինես, և լուռ կմաքրես
Վաղուց չբացված գրքերիս փոշին։

Հետո կթրջի անձրևն ապակին
Եվ, ուշքի գալով ամպրոպի ձայնից,
Թերթեր, հանդեսներ — կամփոփես կրկին
Խուլ դարակներում հին պահարանի,

Մինչև որ կրկին լինի մի հանդես
Կամ սովորական մի հավաքույթում
Իմ անունը տան, և նորից լսես
Ծովի հեռավոր ալեբախություն։

© Իգնատ Մամյան
«Վայրի մեղր», 1999

 

ՔԵԶՆԻՑ ՀԵՏՈ

Ներսը թախի՜ծ,
Դուրսը թախի՜ծ,
Հատակը պաղ, պատերը թաց,
Սարդը կախվել առաստաղից
Կամաց-կամաց իջնում է ցած։

Ներսը մշո՜ւշ,
Դուրսը մշո՜ւշ,
Ի՜նչ աղոտ է փայլն ապակու…
Կատվի ձագը՝ կորած մի հուշ,
Մլավում է ձեղնահարկում։
Սերը գնա՜ց,
Սերը չկա,
Եվ հողմահար, և մարմրուն
Նրա ձայնը հնչում է դեռ
Մոռացության քարայրներում։ Continue reading “ՔԵԶՆԻՑ ՀԵՏՈ”

ՄԻԱՅՆԱԿ ԾԵՐՈԻՆՈԻ ՄԱՀԸ

miaynakceruni

Նրան դուրս բերին անշուք դագաղով
Արվարձանային ինչ-որ նկուղից:
Ծանոթ-բարեկամ՝ մի քանի հոգով:
Ոչ նվագախումբ, ոչ սգո թախիծ:

Ինքն էր խաչել իր ձեռքերը կրծքին
Եվ մահից առաջ աչքերը գոցել:
Տանտերն ասում էր. ողորմի հոգուն,
Խեղճը հինգ ամսվա վարձը չէր մուծել… Continue reading “ՄԻԱՅՆԱԿ ԾԵՐՈԻՆՈԻ ՄԱՀԸ”

Բ Ա Ռ Ը (Տեսանյութ)

eveningՆա ինձ երևաց կաղնու ստվերում՝
Անձրևի կապույտ շղարշը հագին,
Մի ձեռքով լույս էր խոտերին ցանում,
Մյուսով շոյում եղնիկի ձագին։

Մոտ արի, ասաց, մի վախեցիր, գառ,
Երբվանի՜ց այստեղ քեզ եմ սպասում…
Եվ արցունքներս սրբեց քնքշաբար,
Եվ տարածելով ձեռքը մշուշում՝
Ինձ տվեց մի բուռ կայծկլտուն ասուպ։ Continue reading “Բ Ա Ռ Ը (Տեսանյութ)”