Կաղնիները խշխշում, քե՛զ են հիշում, բանաստեղծ

Իգնատ  Մամյանի հիշատակին

Կաղնիները խշխշում, քեզ են հիշում, բանաստեղծ,
Քեզ են հիշում լեռնային արծիվները սրընթաց,
Երկինքներում ճախրում են երազները քո անեղծ,
Ճամփաները շշնջում՝ պոետ, բարի վերադարձ:

Սպասում  են քո դարձին սարերը քո կարոտած,
Եվ աղբյուրները զուլալ՝ ծիծաղին քո արծաթե,
Նժույգներն են սլանում լեռնափեշին  ցողաթաց,
Ու՞ր է հեծվոր այն տղան, էլ աշխարհում չկա՞, թե՞. . . Continue reading “Կաղնիները խշխշում, քե՛զ են հիշում, բանաստեղծ”

Advertisements

Միջոցառում` նվիրված Իգնատ Մամյանի 70-ամյակին

Բանաստեղծները չեն մահանում, հեռանալով երկրային ճանապարհից` նրանք ապրում են իրենց արարած գրքերում, եւ ամեն սերունդ նրա արարած տողերով ապրում է պոետի զգացմունքները, քայլում նրա մանկության սարերի արահետներով, համակվում բանաստեղծի ապրած սիրով:

2008թ.-ին երկրային կյանքից հեռացավ Իգնատ Մամյանը, ում հատուկ էր ռոմանտիկ ոգին, մտքի մեծ թռիչքը, հայրենի Նոյեմբերյան աշխարհի նկատմամբ անհուն սերը, հայրենիքի պատշպանների հանդեպ պաշտամունքը: Բեղուն էր նրա գրիչը, հարուստ` գրական ժառանգությունը:

Իգնատ Մամյանի ծննդյան 70-ամյակի կապակցությամբ հոկտեմբերի 28-ին Նոյեմբերյանի քաղաքային գրադարանում կայացավ միջոցառում,որը Տավուշի մարզպետարանի աջակցությամբ կազմակերպել էր Նոյեմբերյանի մշակույթի կենտրոնը: Մասնակցում էին Նոյեմբերյան համայնքի ղեկավար Կարեն Աբազյանը, Տավուշի մարզպետարանի աշխատակազմի կրթության,մշակույթի եւ սպորտի վարչության պետ Կարեն Նազարյանը, Իգնատ Մամյանի այրին`Արմենուհի Ծատուրյանը, բանաստեղծի Սասուն եւ Դավիթ որդիները`իրենց ընտանիքներով,նոյեմբերյանցի մտավորականներ: Continue reading “Միջոցառում` նվիրված Իգնատ Մամյանի 70-ամյակին”

Պիտի այնքան գնաս, մինչև լույսը երևա, և դու խառնվես լույսին

Նոյեմբերյան համայնքի քաղաքային գրադարանում ՀՀ Տավուշի մարզպետարանի աջակցությամբ Նոյեմբերյանի մշակույթի կենտրոնի կողմից կազմակերպվեց գրական միջոցառում` նվիրված Իգնատ Մամյանի 70-ամյակին:

Իգնատ Մամյանը ծնվել է Նոյեմբերյանում, 1947 թվականի օգոստոսի 22-ին, իսկ գրական աշխարհ մուտք գործել 70-ական թվականների սերնդի հետ:

Երևանի պետական համալսարանի բանասիրության ֆակուլտետն ավարտելուց հետո աշխատանքային և ստեղծագործական ուղին սկսել է Նոյեմբերյանի «Ծիածան» շրջանային թերթում, 1976-1980 թվականներին եղել «Սովետական Հայաստան» պաշտոնաթերթի թղթակիցը, 1980 թվականին նշանակվել որպես «Ծիածան»-ի գլխավոր խմբագիր, իսկ 1982 թվականին` «Գրական թերթի» պատասխանատու քարտուղար:

This slideshow requires JavaScript.

Continue reading “Պիտի այնքան գնաս, մինչև լույսը երևա, և դու խառնվես լույսին”

ԵՍ ՔԵԶՆԻՑ ՄԻ ԲՈՒՌ ԼՈՒՅՍ ԱՂԵՐՍԵՑԻ

Ես քեզնից մի բուռ լույս աղերսեցի
Աչքերիս մութը ցրելու համար.
Դու կուրացուցիչ ցոլքեր տվեցիր
Ու ես կուրացա հավիտենաբար։

Քեզնից ծիծաղի մի բույլ խնդրեցի
Իմ տրտմությունը ցրելու համար,
Դու խելագարի քրքիջ տվեցիր
Ու ես աշխարհում մնացի խելառ… Continue reading “ԵՍ ՔԵԶՆԻՑ ՄԻ ԲՈՒՌ ԼՈՒՅՍ ԱՂԵՐՍԵՑԻ”

ՁԻԱՎՈՐՆԵՐՍ

Ի՜նչ ձիեր էին, ի՜նչ ձիավորներ,
Ո՞վ ինձ անիծեց, հանցանքս ո՞րն էր..

Այն ե՞րբ էր, այն երբ. չդիմանալով
Վիրավորներիս վերքերի ցավին՝
Նրանք գնացին ինչ-որ աշխարհից
Բերելու ինչ-որ անմահական ջուր:
Որտե՞ղ մնացին,
Ինչո՞ւ ուշացան:

Հպում եմ հողին ականջս թաքուն՝
Լսելու հեռվից դոփյուն ու խրխինջ,
Բայց ցա՜վն է միայն աճում իմ հոգում,
Ես հեռուներից չեմ լսում ոչինչ: Continue reading “ՁԻԱՎՈՐՆԵՐՍ”

ԵՎ ԱՆՑԱՆ ՏԱՐԻՆԵՐԸ

Սիրելի՛ Իգնատ, թվում էր՝ անչափ հեշտ պիտի լինի քո մասին փոքրիկ մի խոսք գրելը. երկար տարիների մտերիմ ընկերոջ ու գրչեղբոր, խորունկ բանաստեղծի ու կրակոտ հրապարակախոսի մասին, ում հետ կապված հիշել- ասելու այնքա՜ն շատ բան կա: Բայց արի ու տես, որ հենց դա էլ ինձ խանգարում է կարծես, ո՞րն ասել ու ո՞րը թողնել, ինչի՞ց սկսել: Գուցե մեր առաջին իսկ «հանդիպումից» «Ավանգարդ» թերթի գրական էջում՝ «Երիտասարդ գրողների ծաղկաձորյան խորհրդակցությանն ընդառաջ» խորագրի ներքո: Բանաստեղծություններդ այնտեղ իսկույն գրավել էին ինձ քնարական շնչով ու անկեղծությամբ, իսկ կատարման վարպետությունը, զարմանալի սահուն, բարեհունչ հանգավորումը, ճիշտն ասած, նույնիսկ կասկած էին հարուցում. իրո՞ք երիտասարդ կամ սկսնակ բանաստեղծ է էջի իմ հարևանը… Continue reading “ԵՎ ԱՆՑԱՆ ՏԱՐԻՆԵՐԸ”

ՔԵԶՆԻՑ ՀԵՏՈ

Ծովի, երկնքի և լեռների մեջ
Ես մենա՜կ, մենա՜կ, մենա՜կ մնացի…

Տարերքի շաչուն լույսերի միջով
Հողմերը ոսկե ավազներ տարան,
Լցված հեռավոր ափերի տենչով՝
Լեռները ճամփորդ նժույգներ դառան,
Եվ չնվաճած բարձրության կանչով
Հավքերը ձյունոտ գագաթներ թռան։

Փուլ եկավ հեռվում ոսկեղեն մի ամպ —
Կաթիլներ ընկան փափուկ շառաչով,
Եվ խոտերն ինչ-որ անուշ տխրությամբ
Ինձ տանում էին անձրևի միջով։ Continue reading “ՔԵԶՆԻՑ ՀԵՏՈ”

ԵՐԳ ԱՆՁՆԱԿԱՆ

Իմ մահվան օրը կիջնի տխրություն…
ՉԱՐԵՆՑ

Խնջույք կլինի կամ ինչ-որ հանդես,
Կամ սովորական մի հավաքույթում
Անունս կտան, և դու կլսես
Ծովի հեռավոր ալեբախություն։

Այդ գիշեր երկար քունդ չի տանի,
Կհիշես դեպքեր — մոռացված արդեն,
Խուլ դարակներից հին պահարանի
Կհանես դեղնած հանդեսներ, թերթեր,

Եվ իմ երգերը կկարդաս նորից,
Եվ կշշնջաս մորմոքով անսուտ.
— Այս ջահել ու խենթ բանաստեղծներին
Ինչո՞ւ է այսքան մեռնելը սազում…

Անցլալ թախիծը կպաշարի քեզ՝
Առնչելով իմ մոռացվող հուշին,
Եվ լաց կլինես, և լուռ կմաքրես
Վաղուց չբացված գրքերիս փոշին։

Հետո կթրջի անձրևն ապակին
Եվ, ուշքի գալով ամպրոպի ձայնից,
Թերթեր, հանդեսներ — կամփոփես կրկին
Խուլ դարակներում հին պահարանի,

Մինչև որ կրկին լինի մի հանդես
Կամ սովորական մի հավաքույթում
Իմ անունը տան, և նորից լսես
Ծովի հեռավոր ալեբախություն։

© Իգնատ Մամյան
«Վայրի մեղր», 1999

 

Ձիերը եղեգնուտում

Տխուր ու գեղեցիկ պատմվածք, որի հերոսն իրական մարդ է եղել

«Միայնակ մարդիկ» շարքից

Առաջին անգամ Հարութ Օհանյանն այդ երազը տեսել էր մորդովական անտառի մի լքված խրճիթում: Քնել էր կրակի մոտ, գլուխը եղևնու ճյուղերից պատրաստած փափկոցին: Լճափի խաղաղ, մայրամուտի վերջին ցոլքերով արբած եղեգնուտ էր, և երեք ձիեր՝ սև, սպիտակ ու կարմիր, իջել էին եղեգնուտ ջուր խմելու: Սևը գեղեցիկ գլուխը վեր բարձրացրած երգեցիկ եղեգնուտի միջով, նիրհող լճի վրայով նայում էր նարնջագույն մթնշաղին խառնվող հեռավոր սարերին, սպիտակը դեռ ջուր էր խմում, իսկ կարմիրը ջուր խմելն ընդհատած՝ տագնապով նայում էր աջ՝ դեպի եղեգնուտի մթնող խորքը: Եղեգնուտի խորքից, թեև դեռ ոչինչ տեսանելի չէր, ուր որ է պիտի շողային դարանակալ մոտեցող հովազի դեղին, մահափայլ աչքերը: Ու հենց այդ ճակատագրական պահին մորդովական անտառի լքված խրճիթում Հարութ Օհանյանը վեր թռավ թիկունքին իջած խզակոթի սոսկալի հարվածից: Նրան վերադարձրին ճամբար, ու երկար ժամանակ այլևս ոչ մի երազ չէր տեսնում: Continue reading “Ձիերը եղեգնուտում”